10. Blubber, bloesem en muziek - 21/04/'12

Zaterdag 21 april, 05.30. Regen overstemde de wekkerradio die mij wakker moest maken. Het was nog donker. Heel even overwoog ik me ziek te melden. Maar m'n andere ik zei dat ik me niet zo moest aanstellen. Moe? Je wordt wel wakker onder de douche. Niet lekker? Dan neem je maar een paracetamolletje. Het regent hard? Trek je regenjas aan en wat nat wordt dat droogt weer. Opstaan watje! Toen ik na een warme douche een beetje wakker geworden was, checkte ik snel de Buienradar. Daar werd je ook niet echt vrolijk van. Ik realiseerde me dat er toch niets aan te veranderen was en een klein uurtje later zat ik al in de auto bij mijn altijd vrolijke wandelmaatje Cor. "Zo dat was leuk wakker worden hè!" zei hij stralend. "Je moet maar zo denken: alles wat nu valt hebben we straks niet en de meeste druppels vallen er toch naast." Tegen zoveel optimisme was mijn sombere bui niet langer bestand.  Nadat we onze trainer opgehaald hadden arriveerden we tegen 8 uur bij de Veiling Geldermalsen, voor de 20e Rode Kruis Bloesemtocht. Er waren tientallen verkeersregelaars om alle auto's in de zompige weilanden te laten parkeren en de wandelaars in de goede richting te dirigeren. Een deel van het enorme veilingcomplex was ingericht als start- en finishpunt voor deze populaire wandeltocht. Helaas kon ik daar vanwege de drukte niet echt goede foto's van maken. Ook was er al een bandje druk bezig de wandelaars aan te moedigen met vrolijke muziek; kijk, da's nou een leuk begin van een 30km tocht! Aangezien we via de Stichting Via4daagse deze wandelcursus volgen, werden we voor de start bij hun stand verwacht. Daar kregen we thee, koffie en een verse krentebol en mochten we na afloop een T-shirt ophalen. Rond 08.15 vertrokken we met z'n vijven en ondanks de dreigende luchten: het was weer droog. Na een paar honderd meter liepen we al tussen de eerste bloesembomen, hoewel er gezegd werd dat er minder te zien was vanwege het rare winter/voorjaarsweer.

 Door de vele regendruppels die er de afgelopen nacht naast gevallen waren, was het 'pad' dat tussen de boompje lag, een ware modderpoel geworden. Het zoog je schoenen vast en na enkele minuten zat de blubber zo ongeveer in je knieholten. Maar dat mocht de pret niet drukken - het was nog steeds droog en gezellig!

Zodra we de deze paden verlieten ging de route verder naar Tricht. Ik kwam erachter dat je in principe voor zo'n grote georganiseerde tocht geen eten en drinken hoeft mee te nemen. Onderweg kon je zowat om de 500 meter wel iets kopen: biologische appel- en perensap, koeken, soep, snoep, koffie, thee. De bewoners van de mooie huizen en boerderijen langs de route hadden overal wel kleine tafeltjes en stoeltjes neergezet om hun handelswaar uit te stallen. Ook waren alle rustposten ingericht als ware feesttenten met muziekkorpsen en lange tafels waar je voor een bescheiden bedrag allerlei versnaperingen kon kopen. Over de Dixies heb ik het niet meer. Ik zie ze als een noodzakelijk kwaad maar vind ze zo smerig. Gelukkig had ik vanochtend op het laatste moment nog een pak snoetenpoetsers in m'n rugzak gegooid, altijd handig, kon ik in ieder geval nog een beetje 'handen wassen'. Brrrr - ander onderwerp!

Er was een rustpunt ingericht op ongeveer 8 km, maar daarvoor moesten we een stuk omlopen. Daarom werd eensgezind besloten om door te lopen naar Erichem, dat op 15 km van de start lag. Geen punt, dachten we, liever door- dan omlopen. Onderweg nog even genieten van de omgeving,

 terwijl de luchten steeds donkerder werden.

 En uiteindelijk viel de regen met bakken uit de hemel. De regencapes gingen aan - zo'n ding wil ik toch ook binnenkort wel hebben, want een regenjas is leuk voor je bovenlijf maar de rest wordt zeiknat. Gelukkig bleken mijn schoenen wel waterdicht te zijn, mijn spijkerbroek was dat duidelijk niet. Het leek wel of ik het laatste toiletbezoek overgeslagen had en nu een probleem had dus. Neem maar van mij aan: dat loopt niet echt prettig. Ondanks dat zat de sfeer er goed in en kwamen we drijfnat aan in Erichem. Dat werd wel tijd ook, de eerste stop pas op 15,3 km vond ik persoonlijk best laat, maar het is gelukt en tenslotte ben je dan al wel op de helft. (Dat heet nou jezelf mentaal oppeppen.)  Een natte achterkant is vervelend lopen, maar erop gaan zitten is nog onaangenamer. Schrale troost: ik was niet de enige. De feesttent met muziekkorps (Harmonie Euphonia om precies te zijn.), was al een stevig feestje aan het bouwen. Hierdoor vergat je de nattigheid, zeker omdat het volstond met uitdampende medewandelaars.
Na een kleine 25 minuten schat ik, vertrokken we weer. Ondertussen was de zon weer gaan schijnen en stond er nog steeds een stevig windje. Binnen de kortste tijd was m'n broek dus weer droog - lang leve het wispelturige hollandse lenteweer!

Ongemerkt liepen we nu al weer terug naar de  veiling; volgens de routekaart was Erichem nl. het punt waar deze oostelijke route afboog naar Geldermalsen. Maar daarvoor kwamen we eerst nog door de mooie Oranjestad Buren. Even een kort stukje geschiedenisles:
Buren mag zich ‘Oranjestad’ noemen; in dit eeuwenoude stadje trouwde in 1551 Willem van Oranje met Anna van Egmond. En nu nog draagt onze regerende koningin Beatrix de titel ‘Gravin van Buren’. Nu snap ik ook dus eindelijk waarom onze kroonprins als W.A. van Buren ooit de Elfstedentocht reed.

In 1395 kreeg Buren stadsrechten en mocht stadsmuren gaan bouwen. Volgens de toeristische informatie is slechts één van de originele  stadspoorten is overgebleven: de Buitenhuizenpoort. We moeten vooral door de poort gaan en langs de mooie bezienswaardigheden die het stadje bezit slenteren: historische gebouwen, stadsmuren en wallen met kanonnen, musea, de schitterende Sint Lambertuskerk met fraaie toren, het voormalige weeshuis, de waag, de stadspoort met poortgebouw en de molen ‘De Prins van Oranje’. Slenteren was er nu helaas niet bij en ook het stadje bezoeken

ging niet door. Maar dit is zeker een stadje waar ik graag nog een keer uitgebreid wil gaan rondneuzen.

 Ons wandelgroepje ging in rap tempo over de stadwallen en ik kon nog gauw even een paar foto's maken van het fraaie uitzicht op de rivier.
Na Buren veranderde het landschap van bloesembomen weer in uitgestrekte groene polders:

Al gauw bereikten we - nog steeds in een stralend zonnetje- het laatste rustpunt voor de finish: Post 't Wilgje.  Dit was dus het punt wat we op de heenweg ook hadden kunnen gebruiken, maar toen was het omlopen en nu kwamen we er langs. Ook hier was het Rode Kruis weer volop aanwezig en hadden ze de catering tot in de puntjes verzorgd. De toiletten waren hier een verademing "Ga maar lekker zitten hoor, 't is schoon!" riep de vrolijke toiletdame die constant aan het schoonmaken was. De collectebus die daarna buiten rond ging werd dan ook dankbaar gevuld. Doordat het nu echt lente leek, konden we vervolgens gezellig buiten picknicken en genieten van het landelijke uitzicht.

De laatste kilometers richting Geldermalsen leverden o.a. onderstaand fraaie plaatje op:

De muziek van de finish konden we al horen voordat de veiling in zicht was. Op dat punt kwamen alle afstanden (8-30 km) weer bij elkaar en werd het wat drukker. We mochten weer gebruik maken van één van de vele noodbruggen die het leger de afgelopen week zo kunstig in elkaar gezet had:

 en tot slot was het eindpunt dan echt in zicht na 30,9 km:

We hadden het weer gehaald!