12. Stap & Trap: Driedaagse van Hoornaar-17 t/m 19/05/'12

Dag 1 : Hoornaar-Goudriaan-Noordeloos-Hoornaar 30 km

Hemelvaartsdag 17 mei , 07.00. Geen kip op de weg, alleen een stel mafkezen die zo nodig op deze vrije dag een lekker stukje wilden gaan lopen. En die braaf de instructie per email van hun trainer opvolgden : Morgen gaan we starten met drie dagen Hoornaar 3x30 km. We starten om 8:00 uur. Het gaat erom om het voelen wat een meerdaagse met je doet en niet om je helemaal te barsten te lopen. Daar hebben we namelijk Nijmegen voor.
Dus geen 120 km zoals we eerst vreesden, maar slechts 90 km in 3 dagen,  wat een opluchting.

De weergoden waren ons dit keer zeer gunstig gestemd.  Waar 's ochtends om 08.00 uur de  regen van de dagen ervoor nog op de grassprietjes lag, was een paar uur later de zon al hard bezig alles droog te maken.

 Rond 10 uur, toen we er al bijna 12 km op hadden zitten, gingen de jassen open en konden we even uitdampen. Zo druilerig als het op 5 mei in Dordrecht was, zo zonnig was het nu. Het traditionele puddingbroodje werd naar binnen geschoven en een half uurtje later vertrokken we richting Noordeloos. Onderweg weer genietend van  het Zuidholllandse polderlandschap. De 2e (en laatste) rustpauze was op 24,8 km en leek wel op een grote picknickplaats. Overal tafels en houten banken en iedereen zat te soezen in het lentezonnetje. Heerlijk! Het wandelen zelf ging erg goed, bijna makkelijk zou ik bijna zeggen - nergens last van. Iedereen liep deze tocht volgens mij alsof het een blokje rond was, en toch hadden we bij de finish terug in Hoornaar 30 km achter de rug - in 6 uur. Mooi toch -  op naar dag 2 !

Dag 2 : Hoornaar-Arkel-Hoogblokland-Hoornaar - 32 km

Met 30 km in de benen voelde de start vanochtend 18 mei om 08.00 toch iets anders dan gisteren. Geen spierpijn of stijve heupen, maar gewoon - je benen hadden gewerkt en dat merkte je. Het tempo ging al snel omhoog maar iedereen trok zo'n beetje z'n eigen plan, want uiteindelijk hou je elkaar toch in het oog. De zon liet het 's ochtends nog wel even afweten, sterker nog: het begon na een kleine 3 kwartier zelfs te regenen - dat hadden we niet afgesproken natuurlijk! Gelukkig bleef het bij een paar grote druppels en was het niet nodig de regenjassen aan te trekken. Zo rond een uur of 10 vonden we de verzorgingspost (11 km)  die de Wandelsportvereniging Dordrecht had opgezet in de buurt van Dalem. Het puddingbroodje liet ik even voorbij gaan, ik had al genoeg pap in m'n benen dus hield ik het bij een oerhollandse bruine boterham met pindakaas en een kop thee. Al snel vertrokken we weer richting de Graskade langs het Lingebos. Tenminste, zo stond het op de routebeschrijving. In werkelijkheid bevond het gras zich langs het pad, dat bestond uit rul zand & modder.
Er was nog de mogelijkheid een smal paadje wat een stuk lager lag te volgen, maar ach - we moesten toch alle soorten ondergrond eens gehad hebben, dus dit buitenkansje konden we niet laten schieten natuurlijk. Na 10 minuten zwikken en zwoegen vond ik het mooi geweest en koos ik letterlijk het hazenpad  - ernaast dus. Liep meteen een stuk beter. De Appeldijk die we uiteindelijk bereikten, leidde ons langs een prachtig stukje Linge; het leek wel alsof we op vakantie waren, zo mooi en rustig hier!

 De bewolking had inmiddels plaatsgemaakt voor een warm zonnetje en al gauw gingen de jassen uit en staken we de handen uit de mouwen. Smeren maar met die zonnebrandcrème! Om bij de 2e rustpost te komen namen we het voetveer over de Linge bij Heukelum; een klein grappig bootje waar maximaal 12 mensen op mochten.

Daarna was het nog een klein stukje naar Herberg De Lingehoeve waar we heerlijk konden uitrusten na bijna 20  km lopen.
Volgens de routebeschrijving was het nu nog slechts 5 km naar de laatste rustpost in Arkel. Ach - 5 km, dat stelde toch niks voor zeker - makkie! Viel dat even tegen. Het hele stuk liep over een slingerende dijk.  In de brandende zon; het leek wel of er geen eind aan kwam. Tot overmaat van ramp liep achter ons de familie Von Trapp  irritant opgewekt zelfverzonnen wandelliedjes te zingen. En dat  terwijl wij vol zelfmedelijden liepen te zwoegen - ga lekker ergens anders vrolijk lopen te wandelen zeg.  Na 5 minuten waren we het allemaal zat en lieten we heel subtiel ons tempo even zakken zodat ze ons konden inhalen. Gelukkig stond de wind de goede kant op en konden we ze niet meer horen toen ze eenmaal voor ons liepen. Na een dik uur ging de Lingedijk over in de Dam en was het laatste rustpunt (op 26,5 km) bij Café Panda. En echt: het was wel even nodig. Zo'n warm zonnetje hadden we nog niet eerder meegemaakt dus dit hakte er wel even in. De laatste 6 km liepen we in een stevig windje met donkere wolken naar Hoornaar terug, waar we rond 15.30 weer aankwamen bij de finish. Ik moet eerlijk zeggen dat het verschil met dag 1 wel groot was, het was net of er vandaag 40 km afgelegd was i.p.v. 32.  En pas later realiseerde ik me dat er al wel 62 km in 2 dagen afgelegd was, dat mag je best even voelen lijkt me! Vannacht weer lekker slapen en dan op naar de laatste dag!

Dag 3 : Hoornaar-Noordeloos-Ameide_Meerkerk-Hoornaar – 29 km

De laatste dag alweer! Na ons eerst bij de start voor de laatste keer te hebben aangemeld, werd er snel een kop thee of koffie achterover geslagen en vertrokken we weer even na 8 uur richting Noordeloos. Het zou vandaag rond de 20ºC worden, en bij vertrek was het al 13ºC dus de lange mouwen konden al gauw opgestroopt worden. Deze dag stond bekend om de lange, eindeloze routes via graskades, mijn favoriete ondergrond – maar niet heus. Een graskade-route is een langdurige kwelling van constant opletten waar je je voeten neer zet, ondertussen niet weg glijden over het natte, platgetrapte gras en tegelijkertijd ontwijken van uitstekende, verborgen boomwortels. Tel daarbij de warmte van gisteren op, die tussen de bomen was blijven hangen, kortom: flink zweten en lastig lopen dus.  Uitdagende start toch? We konden na een tijdje ploeteren even lekker uitrusten bij een rustpost (7,9 km) die op de Melkweg geplaatst was. Geen idee waarom ze een pad door het bos zo genoemd hebben, maar goed - er stond een tent en we konden zitten. Mijn favoriete toilet stond al lekker te broeien in het ochtendzonnetje, dus mijn dag kon niet meer stuk. Na de rust werden de jassen opgeborgen : tijd voor de t-shirts en factor 25. Goed moment om de ViaVierdaagse shirts eens uit te proberen, grappig om te zien dat er meerdere Vierdaagse debutanten op hetzelfde idee gekomen waren. 

De route ging verder naar Ameide, waar we midden in een braderie terecht kwamen. Als haringen in een ton wurmden we ons door de mensenmassa heen.  “Zo loop je ook hele stukken in Nijmegen,” hoorde ik de trainer achter me zeggen, “kun je vast even oefenen!” Bij het Wapen van Ameide (15,35 km) gaf een kop hete soep ons de broodnodige energie voor het stuk over de Lekdijk, naar Sluis.

 .

 Na Sluis liepen we een doodlopende weg in, waarna we vervolgens in een prachtig natuurgebied terecht kwamen. We kwamen een flink aantal paparazzi tegen met enorme telelenzen, maar helaas : geen BN-er te bekennen. Wat bleek? Deze heren waren volledig gefixeerd op de vele watervogels die in dit gebied hun habitat hebben. Ze zaten heel stil en geduldig te wachten tot de gewenste vogel in beeld kwam. En die vogels maar kwetteren – je vroeg je af wie nu wie zat te bekijken.

 

 

Mijn voeten waren na die graskades richting Ameide al behoorlijk aan het protesteren en het werd er nu niet beter op. Een spontane voetmassage bij de laatste rustpost in Meerkerk (22,5 km) sloeg ik met tegenzin af; ik was bang dat als ik m'n schoenen eenmaal uitgedaan had, mijn voeten niet meer erin zouden willen. Gelukkig had onze trainer voor het laatste stuk ter afleiding wat muziek bij zich, al was het wel van de foute club helaas. Vergissen is menselijk zullen we maar denken. Vervolgens kregen we ook nog een lesje in de psychologische verschillen tussen man en vrouw te horen.  Mannen zeuren niet en vrouwen kunnen niet inparkeren, daar kwam het in ’t kort op neer.  Mijn  mede wandelaarster en ik hielden zwegen wijselijk maar onze wenkbrauwen spraken boekdelen. We moesten nog een stukje verder echter en tja, het blijft wel onze trainer natuurlijk. En dankzij dit korte leerzame moment was ik toch even m’n pijnlijke voeten vergeten en gleden de meters ongemerkt onder ons weg.  Was het toch nog ergens goed voor geweest !

Het feit dat de finishtent binnen loopafstand lag (want waar heb je het over - nog maar 4 kilometer  in de brandende zon), gaf ons moed  en even na 15.00 uur waren we weer binnen. Deze generale repetitie van 91 km in 3 dagen hebben we zonder al te veel problemen overwonnen - weer een mijlpaal bereikt!!