11. Bikkelen tijdens de Bevrijdingstocht Dordrecht- 05/05/'12

Laatst sprak ik iemand die het had over grenzen verleggen. Jezelf tegenkomen. Op je tandvlees lopen. Dat laatste heb ik nog (net) niet gedaan, maar geloof me: op je allereerste 42 km tocht verleg je je grenzen en ja: je komt jezelf ook tegen. Daarbij zegt je linker hersenhelft: ik wil zitten! en de rechter: gewoon doorgaan! 

Het begon allemaal  zaterdagochtend 5 mei om 07.00 uur. Het vroege opstaan gaat me steeds beter af, dus daar hebben we het niet meer over. Dat je, terwijl het hele dorp nog slaapt, al opgewekt paraat staat om op eerdergenoemd tijdstip ruim 40 km te gaan lopen, is al één van de grensverleggende zaken. Daar had ik een jaar geleden ook niet aan gedacht, sterker nog, dan had ik gevraagd of je niet goed bij je hoofd was. Vandaag begonnen de eerste kilometers echter weer heel kordaat en vol goede moed. Op naar het inschrijfpunt te Dordrecht, slechts 8 km verderop, makkie dus! 

Na ca. 1,5 uur arriveerden we bij de kantine van de Dordtse voetbalvereniging GSC aan de Nieuwe Noordpolderweg. Het was een drukte van belang en het leek erop dat de organisatoren daar niet echt op gerekend hadden. Dat bleek later ook wel uit de gekozen rustpunten en de route die men uitgezet had. Alle afstanden (5-35 km) kwamen telkens op hetzelfde punt bij elkaar, dus dat was redelijk chaotisch. Bij de eerste stop (ca. 10 km na de start) had een vriendelijke bewoner van de Drakensteynlaan zijn toilet beschikbaar gesteld voor alle wandelaars. Wist hij veel dat het er ietsjes meer dan vorige jaar waren - volgens mij had die spijt als haren op z'n hoofd, staan er opeens 200 man in je achtertuin in de rij. Ik had alleen maar oog voor een bankje, een stoel - maakt niet uit; zitten. Want eerlijk gezegd: het liep van geen meter. Tot nu toe nog niet eerder gehad dat ik zo moeilijk liep. Een puddingbroodje en een warme kop thee deden echter wonderen. Helaas ontbrak de tijd om nog even het toilet te bezoeken aangezien de wachtrij zich nu bijna tot buiten de tuin uit strekte. Het volgende rustpunt zou over een kleine 7 km zijn, dat moest dan maar - en ik durfde ook niet meer in de rij te gaan staan omdat m'n medewandelaars heel graag weer verder wilden dus ja, meeste stemmen gelden hè. Keihard die wandelsport hoor, keihard.

Maar ik moet zeggen, het ging van hieraf wel stukken beter. Het zoete koffiebroodje en de drang een toilet te vinden -voor mijn part een Dixie-  gaven me vleugels. Helaas zat het weer niet echt mee. Op de Buienradar was te zien geweest dat het zeker tot 12.00 uur flink zou blijven regenen - en dat deed het dan ook. Ik heb me van nu af aan voorgenomen NOOIT meer op de Buienradar te kijken voor vertrek. Het verandert toch niets aan het aantal regendruppels en je zult toch door moeten. In het  centrum van Dordrecht aangekomen was het zowaar toch even droog. Ik had een gezellig drukte verwacht vanwege Bevrijdingsdag. Optochten van oude legervoertuigen, muziek, feest. Het leek echter wel zondag. Lag iedereen uit te slapen of was er gewoon helemaal niets te doen in het centrum? Echt zo raar. Op zich niet erg, kon ik tenminste rustig een stukje oude binnenstad vastleggen, want Dordrecht is gewoon echt mooi, zelfs op een druilerige dag als deze.

Het volgende punt was gepland in Café Groothoofd, ook weer voor alle afstanden. Dus toen het briljante idee geopperd werd die drukte te ontlopen door gewoon zelf een rustpunt eerder te zoeken, was iedereen het daarmee eens.We vonden een bruin café op de hoek met in de verte zicht op het drukke Groothoofd. Enigszins verrast deelde de eigenaresse ons mee dat ze op het punt stond de zaak te sluiten, maar we mochten wel even wat komen drinken, en uiteraard ook gebruik maken van het toilet. We moesten het haar maar niet kwalijk nemen dat het nog wat rommelig was, er had net een voetbalploeg gegeten, ze moest het nog opruimen. Wij konden haar wel zoenen. Terwijl de ene helft de sanitaire stop ging benutten, stak de andere helft daarom spontaan de handen uit de mouwen en ruimde voor haar de tafels af, doekje erover - klaar; wat zeer gewaardeerd werd. Ze sloot de zaak af zodat er niet nog meer onverwachte gasten bij konden komen en zo werd toch nog erg gezellig met die onverwachte, vermoeide wandelaars.

Na deze welverdiende rust, we hadden er immers nu al 25 km op zitten in totaal, ging de route weer terug richting het startpunt, de sportvelden. Helaas liet mijn stappenteller het toen even afweten. Afgelopen week was deze gestuiterd en helemaal uit elkaar gevallen. Ondanks dat ik het weer in elkaar gezet had stond er nu opeens op 0 km op de teller. Dat was even een tegenvaller aangezien iedereen zich altijd vastklampt aan het aantal kilometers dat al afgelegd is. 

De laatste 8 km naar het startpunt werden dus puur op tijd gelopen en we schatten zo in dat het nog 1,5 uur was, dus zouden we rond 14.30 weer bij de voetbalkantine zijn, wat aardig bleek te kloppen. Onderweg nog even genoten van het uitzicht op de Wantijdijk en de polders daar omheen. 

De laatste loodjes wegen altijd het zwaarst. Vooral als je eigenlijk al helemaal klaar bent met die 25 km lange Bevrijdingstocht omdat je in werkelijkheid al 34 km gelopen hebt. En omdat je weet dat je tot slot ook nog eens naar je auto moet teruglopen - die 8 km verderop geparkeerd staat. Dankzij de vele mentale oppeppers ("wij hebben nu ook pijn hoor"), een bloemetje van Henk, het aanbod me te dragen (dat wil ik jullie echt niet aandoen), de pepermuntjes van Cor en de goede sfeer, heb ik het weer overleefd. Zo rond de klok van vijven was mijn trouwe blauwe autootje weer in zicht. We hebben regen gehad, sanitaire stops overgeslagen, lang in de rij gestaan voor de thee & koffie, moeten wachten op een zitplaats.En toch maar mooi met z'n allen wel 42 km afgelegd! Gefeliciteerd allemaal en weer bedankt voor een geslaagde trainingsdag!