Hoe sterk is de eenzame fietser
die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind
zichzelf een weg baant
Ik vond dat altijd wel stoer, zag het zo voor me, zo'n doorzetter die dwars tegen de wind en striemende regen in gewoon door ging en niet stopte.
Zo was het voor dat eenzame groepje wandelaars waarvan ik gisteren deel uitmaakte ook. Het waaide behoorlijk hard en 's ochtends was er af en toe ook een kort regenbuitje. Maar vooral die wind, dat maakte het wel speciaal, voelde me net een figurant in een Hollandse film. Kromgebogen voort zwoegend, haren zwiepend voor je ogen, op weg naar de eerste rust.
Dankzij de gebroederlijke zorgen van Gijs & Jan konden we hier even bijkomen met warme koffie of thee. Jammer genoeg wilden deze bescheiden supervrijwilligers niet allebei op de foto, maar mannen: bedankt!!
Dat de wind de koffie letterlijk uit de bekertjes blies en de theebekers omver waaiden, mocht de pret niet drukken. Bibberend van de kou zat ik genietend m'n broodjes te eten. Lekker hoor, dat afzien. Hoort erbij toch?
Vanaf het begin om 07.00 uur was het tempo hoog geweest, de trainer had zich blijkbaar goed ingelezen de laatste keer en wilde de achterstand van 26 mei even inlopen. En dat ging prima. De GPS gaf aan dat we gedurende 1,5 uur gemiddeld 5,5 km per uur liepen, ondanks de wind die wel vanuit alle hoeken leek te komen. Als er nog iemand een goede stormbestendige hairspray weet, hou ik me aanbevolen. Mijn pet durfde ik niet op te zetten en alleen mijn zonnebril fungeerde af en toe nog als haarband, maar daar was ook alles mee gezegd. Na zo'n 8 kilometer een thuiswedstrijd op Nieuw-Lekkerlandse grond gelopen te hebben waren we bij de tweede rust beter voorbereid. Nu beschermden we onze warme drankjes door met de rug tegen de wind in naar de picknicktafels te lopen. Ging meteen een stuk beter. Op weg naar Café Boerenklaas in Brandwijk brak zowaar het zonnetje even door. Rond 12.15 hadden we dit 28km punt bereikt en ging een kop warme soep er wel in. Niet erg dat het even wat langer duurde in de keuken, konden we even bijkomen.
Op ditzelfde punt kwam ik er ook achter dat de man die sinds vanochtend met ons meeliep, m'n vroegere wiskundeleraar van de middelbare school bleek te zijn. De laatste uurtjes werden tijdens het lopen gevuld met herinneringen ophalen en vooral namen van 20 jaar geleden proberen te koppelen. Ondertussen probeerde ik tijdens het wandelen en kletsen ook nog eens een soort dunne, gele Lidl-regenponcho over m'n hoofd te krijgen, terwijl de wind van alle kanten ermee speelde. Ik kan je vertellen: doe dat maar beter in een windstil hoekje. Dan scheurt en wappert het ook niet in je gezicht terwijl er auto's en tractors langs rijden. Bovendien is het altijd opeens droog als je het eenmaal voor elkaar gekregen hebt dat stuk plastic aan te trekken. Maar ja, als eigenwijze Hollander vertikte ik het om het nu weer uit te doen, en totdat de zon weer doorbrak heb ik het volgehouden. Daarna rukte ik de restanten in 1 keer van me af (en ligt het nu ergens in een vuilnisbak.)
Op het eind kregen we nog wel een mentale dreun te verwerken dankzij onze man met de GPS . Er waren nog een paar straten te gaan volgens de routebeschrijving maar het eindpunt was al in zicht, ik was dus helemaal opgelucht, die laatste kilometertjes zouden we voor een keertje wel kunnen overslaan, toch? Maar nee: de GPS gaf 36 km aan en er stond 38,5 km op de route, dus die zouden we lopen ook. Nu weet ik weer waarom ik wiskunde ooit had laten vallen. Met tranen in m'n ogen (van de wind) zag ik het eindpunt aan m'n neus voorbij gaan. We ging gewoon nog even 2,5 km OMLOPEN! Maar ja, niemand die zich wilde leren kennen natuurlijk. En wat is nou zo'n stukje op 38,5 km - niets toch? We hebben elkaar er doorheen gesleept die laatste kilometers hoor, 't was afzien. Maar : het is weer gelukt, en hoe! In 7 uur (excl. rust) hebben we 38,5 km afgelegd, ondanks de storm, de regen en het overbekende Alblasserwaardse polderlandschap. Dat is een constante snelheid van 5,5 km per uur - echt iets om trots op te zijn dacht ik zo!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten