Wat neem je nou allemaal mee op een dagtocht wandelen? Inmiddels is dit de standaard uitrusting geworden: een stevige rugzak met inhoud, waarbij de regenponcho niet mag ontbreken, en natuurlijk m’n
ouwe trouwe wandelschoenen, die inmiddels al ruim 700 km hebben afgelegd. Daarnaast is een goed ontbijt natuurlijk onontbeerlijk. Ja, ook om 05.30 moet dit gewoon naar binnen gewerkt worden.
Cor en ik zouden Wilma bij het veer van Bergambacht ophalen
om 06.30 uur. Maar toen we bij Bergstoep stonden zagen we aan de overkant iets
roods heen en weer lopen en tegelijkertijd ging mijn mobiel. Paniek. “De pont vaart
niet – ik rij naar Schoonhoven!” Dus wij sprongen weer snel in de auto en
raceten naar Schoonhovense Veer waar we vanuit de verte Wilma met haar rode
jas op de pont zagen staan. Altijd handig, zo’n opvallende kleur. En waar zouden we zijn zonder mobieltje!
Eenmaal in de auto konden we er wel om lachen, ’t was in
ieder geval een spannende start van deze vroege zaterdagochtend.
Daarna reden we
richting Arnhem en arriveerden we rond 08.00 uur zonder problemen bij de Oranjekazerne in Schaarsbergen.
Een slim idee van de 11 Luchtmobiele Brigade, die in 2003 plannen maakte om een
wandelevenement te organiseren vanuit deze kazerne. Niet alleen vanwege de vele
logistieke voordelen (de 11Bevoorradingscompagine is daar gevestigd) maar ook door
de ligging in Park Hoge Veluwe, met de Posbank, Arnhemse Heide en landgoed
Schaarbergen in de directe omgeving. De allereerste tocht in 2004 had men qua
deelnemersaantal wel een beetje onderschat; er waren geen 200 maar 1.100
wandelaars en dat aantal nam de jaren erna alleen maar toe tot een record van
bijna 3.000 deelnemers in 2011.
Eenmaal op het startplein aangekomen was het ook nu weer een
drukte van belang. Overal liepen militairen met rode en groene baretten; de MP en Nationale Reserve was ook goed vertegenwoordigd en daarnaast ook een
behoorlijk aantal ‘gewone burgers’.
Voor vertrek liepen we Jos nog tegen het lijf die zich spontaan bij
ons aansloot.
Aangezien onze trainer niet aanwezig was vanwege andere
verplichtingen besloten we vandaag ‘slechts’ de 32 km route te lopen. Als de
kat van huis is……
Maar eerder was ons al verteld dat de laatste
trainingstochten niet persé 40
km hoefden te zijn gezien de vele, vele kilometers die
we inmiddels al afgelegd hadden. Mooi. Trainer was er toch niet dus…En toen dook opeens
trainer nummer 2 op. Hij had altijd al eens de FalconWalk willen lopen en liep
gewoon op eigen gelegenheid. Jaja. In de loop van de dag kwamen we hem telkens op
de meest onverwachte momenten weer tegen; en voor we het wisten was hij dan ook
weer verdwenen. Maar deze ‘’controles’’ weerhielden ons er niet van uitgebreid te
genieten van de omgeving.
Na zo’n kleine 10
km was de eerste rustpost bij de prachtige Oranjerie op
Landgoed Kasteel Rosendael. Een deel van de route liep hierna door over het
landgoed.
Door deze mooie omgeving vloog de tijd voorbij en voor we
het wisten bereikten we rustpunt 2 (op 14,3 km), bij Bronbeek, die we gezien de korte
afstand oversloegen. Wij wilden naar punt 3 op 20,8km, waar we bij het Sonsbeek
Paviljoen lekker soep wilden eten. Niets ten nadele van de Chinese eigenaars
hoor. Maar men was duidelijk niet voorbereid op een vol terras. Het duurde
allemaal erg lang, de 2 serveersters liepen zich de benen uit het lijf en de kippensoep
leek op een bord lauw zout water waar de kok nog even snel een ouwe droge kip
doorheen gesleept had.
Na deze culinaire belevenis gingen we vol goede moed
richting Park Zypendaal. Ondanks de vele ‘vals plat’ paden viel er hier nog
heel wat moois te zien:
Ik begon mijn kuiten toch wel aardig te voelen, want het
feit dat Arnhem en omgeving aardig glooiend is was ik even vergeten. Elke
keer dat we de top van een flink heuvelpad bereikt hadden hoopten we dat het nu
alleen nog maar zou dalen. Maar dat was niet zo – nu snap ik waarom onze
trainer ‘bezigheden buitenshuis’ had, die wist natuulijk al lang dat dit een stevige
herhaling van Drunen zou worden! De temperatuur was inmiddels ook opgelopen
maar gelukkig stak er in de loop van de dag wat wind op, wat voor zeer welkome
verfrissing zorgde.
Dwars door bos, berg en dal zwoegden we de laatste
kilometers door een prachtige omgeving en langs een grote konijnenfamilie....
Vastberaden sloegen we stoer de laatste rust op 29 km af, het was immers toch
nog maar 2 km
naar de finish? Een zorgzame militair die ons met een kop soep tot rust
probeerde te verleiden, riep ons nog na dat het nog wel 3,6 km was. Maar we waren
niet over te halen omdat het al bijna 15.30 uur was. Met de tanden op elkaar
liepen we over een akelig smal en oneffen heidepaadje die laatste kilometers onze enkels te verzwikken. Mijn voeten protesteerden behoorlijk en in de achterhoede was het ook al stil
geworden. Maar eindelijk was de finish in zicht en konden we ons rond 16.00 uur
afmelden bij de stand van ViaVierdaagse .
Met wat moeite vonden we nog net 4 stoelen en konden we
toosten op een goede tocht. 32
km (die voelden als 40 vanwege de glooiende route) in
6,5 uur – mooi gedaan toch!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten