Half januari 2012 werd het zaak te gaan beslissen of we ons echt zouden gaan inschrijven, hoe het dan zou moeten met overnachtingen en eten e.d. Toevallig las ik in een lokaal krantje dat de WSV Nooitgedacht uit OudAlblas in samenwerking met Stichting Via4daagse een cursus aanbood. Daarbij zat dan automatisch de inschrijving, trainingstochten, overnachtingsmogelijkheden en professionele begeleiding. We hoefden er niet lang over na te denken en hebben ons snel ingeschreven.
Al snel werden we overstroomd met informatie van eerder genoemde stichting. Ten eerste de bevestiging van inschrijving voor de Vierdaagse - nu konden we niet meer terug. Daarnaast nog vele emails met tips, nieuwsbrieven, trainingsschema's en last but not least : het Wandelprogramma 2012. Een schema waarop de 'verplichte' tochten staan die je moet lopen wil je goed voorbereid aan de Vierdaagse beginnen. Gemiddeld wordt je geacht 2x per week 1,5 uur te lopen tegen 5 km/uur en 2x per maand een duurtraining van 25 km. Vanaf april wordt dat 30 en vanaf mei 40 km. Da's wel even andere koek dan die avondtochtjes....
De eerste trainingstocht was ook gelijk een kennismaking met de leden van Nooitgedacht. Op 18 februari werden we om 09.00 uur verwacht voor de 32e Barendrechtse Wintertocht. Klinkt leuk, toch? Alleen was het gelijk een tocht van 25 km - even slikken dus. Maar ja, zoals de trainer laconiek zei, het moeten er 40 worden dus je moet een keer beginnen hè. Tuurlijk.Dwars door woonwijken, over een stuk dijk, lekker baggeren in de klei langs de Oude Maas, en na zo'n 13 km een stop in een aardappelloods met opschrift "Power to the pieper". Attente vrijwilligers hadden daar een rustpost ingericht met warme soep, thee en koffie.
Na amper 10 minuten pauze stonden de ervaren wandelaars alweer te trappelen van ongeduld terwijl ik best nog een half uurtje had willen blijven zitten. Maar nee, we hadden nog ruim 10 km te gaan. Dus daar gingen we weer. Opvallend is dat je toch wel opknapt van zo'n korte stop, het ging prima ook al begon ik wel m'n kuiten te voelen. De 2e stop kwam alweer na een kleine 5 kwartier stappen; ditmaal werden we in een paardenstal opgewacht met de opgewarmde soep van 8 km geleden en wat koek en frisdrank. Complimenten voor al die vrijwilligers hoor, maar lauwe bruinebonensoep ruikt en ziet eruit als varkensvoer dus dat heb ik maar even aan me voorbij laten gaan.
Op zo'n 3 km voor het eindpunt werden we in het bos ingehaald door een groepje snelwandelaars. Die bleken al rond 08.00 uur vertrokken te zijn en waren ons nu aan het inhalen tijdens hun 40 km tochtje. Dan voel je je op dat moment toch knap lullig met je 25 kilometertjes met een snelheid van gemiddeld 4,9 km/uur (volgens trainers' GPS). Ik snap echt niet wat daar nou leuk aan is, zo snel wandelen dat het lijkt alsof je heup uit de kom schiet en je niet eens tijd hebt om lekker te kletsen onderweg. Knap hoor, maar laat mij maar normaal lopen. Zo rond 15.30 uur waren we weer terug op het beginpunt en konden we moe maar voldaan onze medaille in ontvangst gaan nemen. Toegegeven: het was pittig, een dag lang wandelen met 2 korte stops. Maar het ging zonder noemenswaardige pijntjes en kwaaltjes eigenlijk. Wel werd het advies gegeven om de dag erna nog even een klein uurtje op rustig tempo je spieren los te lopen. Als ik het al vergeten zou zijn toen ik 's ochtends wakker werd, dan zouden mijn benen me er wel aan herinnerd hebben. Ik leek wel een oud wijf - wat een spierpijn! Met de kiezen op elkaar strompelde ik de trap af en op mezelf scheldend (je wou dit toch zelf!) trok ik m'n wandelschoenen weer aan. De eerste kilometers waren op z'n zachtst gezegd niet prettig. Daarna ging het al beter. Al voelde ik wel de hele dag dat ik de dag ervoor dus maar liefst 26,1 km gelopen heb!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten