Voor zover ik me kan herinneren heb ik altijd een bloedhekel gehad aan wandelen. De vroegere Avondvierdaagsetochten van 5-10 km, die in mijn tijd nog verplicht met school gelopen moesten worden, haatte ik. Zere voeten, harde kuiten, stomme liedjes, beurse appels die je onderweg uitgedeeld kreeg, vrolijk voorbij fietsende EHBO-ers "Het is niet ver meer hoor!" Toen ik eenmaal bevrijd was van die wandelverplichting, was de opluchting enorm. Ik stortte me op aerobics, skiën en fitness en nam me voor om wandelingen te beperken tot bos en duin, maar meer ook niet.
Het leven loopt zoals het lopen moet, je ontkomt gewoon niet aan Het Lot. Want na een aantal jaren gebeurde het onvermijdelijke: vriendje-huisje- boompje- beestje- kindjes- school en ja hoor, daar was 'ie weer - de Avondvierdaagse. In groep 1 en 2 was er nog niets aan de hand, maar vanaf groep 3 wilden m'n dochter(s) toch echt wel voor een medaille gaan lopen. Dus moeten de ouders ook mee natuurlijk. Gelukkig was dit maar 3 km, nog goed te doen. De jaren erna begon ik het onderwerp Avondvierdaagse rond maart / april zo onopvallend mogelijk te vermijden in de gesprekken met onze kinderen. Ze waren echter niet gek en lieten zich meeslepen met de rest van de klas. Uiteindelijk konden ook de gebruikelijke smoesjes (geen tijd, zere knie, zwak ziek en misselijk) me er niet uit redden: ik moest en zou weer 4 avonden lang met m'n dochters meelopen. Wel 5 km- waren ze gek geworden, daar deed je met die koters wel 2 uur over! Mokkend en zuchtend propte ik snel het avondeten naar binnen en haastte me met de meiden naar het vertrekpunt bij de locale speeltuin. Gelukkig kon Jeroen ook nog wel 2 avonden meelopen, al kostte dat steeds meer overredingskracht. In de loop der jaren werd het gelukkig niet langer verplicht om met school te lopen en werd er bezuinigd op de fanfare die de laatste avond begeleidde. Nu werden we vergezeld door een soort dodenmars-drumband, zonder trompetten of enig ander vrolijk opbeurend melodietje. Als makke schapen liepen we een rondje rondom het carillon bij het gemeentehuis (nadat we eerst wel 3,5 km een uitgezette wandelroute hadden gelopen). In dit moordende tempo arriveerden we dan uiteindelijk na 1,5 km en 1 uur later bij de speeltuin voor de felbegeerde medaille. Onderweg beladen met snoepkettingen en bloemen uiteraard. Ook weer gehad - op naar huis. Nooit meer, wat een saaie bedoening weer zeg. Toch had ik (zonder het te willen toegeven) een heel klein beetje profijt gehad van het wandelen, was nl. wel 1 kg afgevallen. Dit was een mooie stimulans om een avond per week of in het weekend gewoon zelf een beetje te lopen. Kost niks tenslotte. Maar ik had er nog steeds een hekel aan hoor.
En toen was het opeens september 2011. Op een feestje vroeg een goede vriend aan me of ik soms zin had om de Vierdaagse van Nijmegen te gaan lopen. Ik had net de beelden teruggezien van de afgelopen tocht, wat een feest, gezellig! Dat leek me wel wat. Bovendien hou ik wel van een sportieve uitdaging. Jeroen waarschuwde me nog : " Dat is WANDELEN hè Bea, wan-de-len, wel 40 km per dag." Maar ik hoorde mezelf al ja zeggen. Ik ga de Vierdaagse van Nijmegen 2012 lopen.
Ik lijk wel gek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten